Soms is een machine op de boerderij niet zomaar een werktuig, maar een tastbare herinnering. Dat geldt zeker voor onze International 856 uit 1982. Wie ons de afgelopen 12 jaar heeft bezocht, heeft hem ongetwijfeld zien staan of horen ronken. Maar binnenkort waait er een nieuwe wind (of eigenlijk: een nieuwe kleur) over het erf.
Een cadeau met een verhaal
We waren direct verkocht. Het was toen al een ouwetje, maar voor ons was hij perfect.
Het was de zomer van 2014 toen mijn vader besloot dat het genoeg was. "Die werkzaamheden van jullie kun je niet meer alleen met een auto doen," zei hij stellig. Wij twijfelden – want ja, de centen – maar pa had zijn oog al ergens op laten vallen. Tijdens zijn dagelijkse wandeling met hondje Dropje had hij deze International gespot. Hij drukte ons op het hart: "Ga kijken, maak een proefrit."
Rook, roest en karakter
Inmiddels zijn we twaalf jaar aan avonturen verder. De International is een ster op foto's: het door de zon versleten rood, hier en daar een eerlijke roestplek en die onvergetelijke dikke rookpluim bij het starten. Als de motor eenmaal warm was, viel het met dat roken trouwens best mee, maar die entree is altijd indrukwekkend!
Met een topsnelheid van 25 kilometer per uur hebben we heel wat kilometers afgelegd. De schapentrailer erachter en gaan. Later kwamen de accessoires, zoals de balenklem. Een uitkomst om de zware pakken kuil op pallets te zetten, zodat ze daarna de stal in konden.
De grens van het comfort
Hoeveel karakter de 'Inter' ook heeft, het werken ermee is topsport. Alles gaat zwaar. Voor mij is het stiekem altijd een uitdaging geweest; ik ben niet zo groot en de stoel verzetten is een hele onderneming. Als je half van je stoel moet glijden om die zware koppeling in te trappen, vergaat het plezier je snel.
Bovendien is de boerderij gegroeid. Waar we vroeger met een paar schapen buiten begonnen, hebben we nu een flinke kudde en een grote stal. De werkzaamheden vragen meer. We willen efficiënter kunnen maaien en zelf de balen van het land kunnen halen met een voorlader en een kar tegelijk. De tijd is rijp voor de volgende stap.
Rood wordt blauw
Binnenkort ruilen we onze trouwe rode kameraad in voor een New Holland TL80 uit 2001. Zeker geen nieuwe maar toch een stuk 'moderner' en mét voorlader. We kunnen daardoor weer meer werk zelfstandig doen.
Het doet eerlijk gezegd een beetje zeer. Die oude rode weg doen voelt bijna als een stukje van pa wegdoen. Hij zag het indertijd goed: we hadden die trekker nodig om te groeien naar waar we nu staan. De International heeft zijn werk gedaan en mag nu ergens anders zijn karakter gaan tonen.
We gaan hem missen, de rook en de zware koppeling incluis. Maar de herinnering aan die zomer van 2014 en de vooruitziende blik van mijn vader, die nemen we mee op de nieuwe blauwe trekker.
