Rozengeur en maneschijn bestaat niet. Hoeveel passie en liefde we ook in onze kudde steken, soms zit het echt even tegen. De afgelopen weken staan in het teken van de lammertijd, en hoewel dat meestal een feestje is, kende vorige week een diepzwart randje.
De strijd van de ‘lijfbieder’
Drie weken geleden begon het al bij een van onze ooien. Ze had een prolaps van de schedewand, in vakjargon ook wel een ‘lijfbieder’ genoemd. Het ziet eruit als een rode ballon die naar buiten hangt. Het grote gevaar is dat de ooi blijft persen, wat de situatie alleen maar verergert. De dierenarts heeft de schede terug op zijn plek geduwd en vastgezet met een lintje. Vanaf dat moment was het 24/7 opletten: zodra de bevalling begint, moet dat lintje eruit, anders kunnen de lammeren niet geboren worden.
Donderdag 29 januari: de seinen op rood
Donderdag 29 januari zag ik het aan alles. De ooi was onrustig, deed kleine plasjes en had slijmerige afscheiding. De bevalling was aanstaande. Ik haalde het strikje weg, maar helaas kwam de prolaps direct terug. Wat ik ook probeerde, ik voelde geen ontsluiting. En zonder ontsluiting is een natuurlijke geboorte onmogelijk.
Vroeg in de ochtend was de situatie onveranderd. Ik wist: dit komt niet goed. Gelukkig was onze eigen dierenarts Selina snel ter plaatse. Eén keer voelen was genoeg: "Dit wordt een keizersnede."
De eerste keizersnede ooit
Het was even schrikken, want dit hadden we op de boerderij nog nooit meegemaakt. Maar in tijden van nood word je vindingrijk. Van een aluminium schapenhekje op een paar schragen maakten we ter plekke een operatietafel. Het was spannend en intens, maar ook ontzettend interessant om te zien hoe professioneel Selina te werk ging.
En het mooiste moment? Twee prachtige, gezonde lammetjes kwamen ter wereld! Omdat de ooi natuurlijk uitgeput was, heb ik direct koeienbiest uit de vriezer gehaald. Die eerste melk is cruciaal voor hun overleving, en ik wilde geen enkel risico nemen.
Een hart dat bloedt
De ooi leek er in eerste instantie goed doorheen te komen. De nageboorte moest er nog op natuurlijke wijze afkomen, en zaterdag begon dat proces ook. Maar helaas... ze begon weer te persen en daardoor ging er vanbinnen waarschijnlijk iets kapot. Wat een inwendige bloeding heeft veroorzaakt. Ondanks al onze zorgen en de geslaagde operatie, stierf ze aan de gevolgen.
Mijn hart bloedt voor zulke dieren. Na alle ontberingen en de strijd die ze heeft geleverd, mag ze nu niet zelf voor haar lammetjes zorgen. Dat voelt ontzettend onrechtvaardig.
De taak van een pleegmoeder
Lieve meid, ik beloof je dat ik mijn best doe om jouw plekje zo goed mogelijk in te vullen. Jouw kleintjes krijgen van mij alle melk, kriebeltjes en liefde die ze nodig hebben om groot te worden, totdat ze stevig genoeg op hun eigen pootjes staan.
De natuur is prachtig, maar soms ook genadeloos. Dit is de rauwe kant van het boerenleven waar we niet omheen kunnen, maar die ons alleen maar vastberadener maakt om de beste zorg voor onze kudde te blijven geven.
